Możliwości leczenia

Niechirurgiczne możliwości leczenia
Możliwości chirurgiczne
Po zakończeniu leczenia
Niechirurgiczne możliwości leczenia
  • Wstrzyknięcie bezpośrednio do zmiany chorobowej

    Wstrzyknięcie do zmiany chorobowej, które wstrzykuje się bezpośrednio w przykurczoną tkankę. Enzymy rozpuszczają kolagen i likwidują przykurcz. Dzień po wstrzyknięciu enzymu należy udać się do lekarza w celu rozprostowania palca i zerwania zgrubiałego pasma. W niektórych przypadkach pasmo samo się rozrywa i wówczas interwencja lekarza jest zbędna.

    Ta metoda leczenia nie wymaga pobytu w szpitalu, ani stosowania znieczulenia, choć w ramach dodatkowego świadczenia może zostać podane znieczulenie miejscowe.

    Badania kliniczne: 

    Badanie kliniczne wykazało, że podanie kolagenazy clostridium histolyticum zredukowało przykurcz do 5 stopni lub mniej (po około 30 dniach od ostatniej iniekcji do stawu) u 64% z 204 pacjentów, podczas gdy drugie mniejsze badanie wykazało poprawę u 44,4% z 45 pacjentów. 23,24

    Średni odsetek pacjentów, u których po pięciu latach choroba wróciła do poprzedniego stanu wynosił 46,7%. 22

    Podczas badań klinicznych z użyciem kolagenazy clostridium histolyticum najczęściej zgłaszanymi skutkami ubocznymi były: miejscowa opuchlizna, ból w miejscu iniekcji, niewielkie siniaki, swędzenie, tymczasowa opuchlizna oraz tkliwość węzłów chłonnych. Reakcje w miejscu iniekcji wystąpiły u zdecydowanej większości pacjentów, były od łagodnego do średniego nasilenia oraz generalnie zanikały w ciągu 1-2 tygodni po iniekcji.22

  • Fasciotomia igłowa

    Technika ta polega na przecięciu zgrubiałych pasm za pomocą igły. Igłę wprowadza się do tkanki dłoni lub palców w celu rozdzielenia zgrubiałych pasm. Pasmo Dupuytrena rozdziela się, poruszając igłą jak piłą. Ruch ten powtarza się kilka razy. Celem zabiegu jest przerwanie pasma, aby umożliwić rozprostowanie palca. Zabieg tą metodą można wykonać w znieczuleniu miejscowym na oddziale chirurgii jednego dnia lub w gabinecie lekarza i po jego zakończeniu pacjent od razu może wrócić do domu.

    Badania kliniczne: 

    Po upływie tygodnia od zabiegu fasciotomii igłowej poprawę zanotowano u 77% z 52 pacjentów. 26

    Średni odsetek pacjentów, u których po 3-5 latach choroba wróciła do poprzedniego stanu wyniósł od 58% do 85% w zależności od źródła danych. 27,28

    W badaniu obejmującym 138 pacjentów najczęściej zgłaszanymi skutkami ubocznymi były: przerwanie skóry (16%), zniszczenie nerwu (2%) oraz miejscowe infekcje (2%). 29

  • Radioterapia

    Ten rodzaj terapii jest najczęściej stosowany we wczesnej fazie choroby. Celem jest zapobieżenie lub przynajmniej opóźnienie konieczności przeprowadzenia operacji chirurgicznej. Chorą rękę wkłada się do maszyny rentgenowskiej lub generującej wiązkę elektronów w celu napromieniowania grudek na dłoni. Zabieg wykonuje się raz dziennie przez kilka dni z rzędu.

    Badania kliniczne: 

    Podczas trwających pięć lat badań obejmujących 57 pacjentów leczonych metodą o nazwie terapia ortowoltowa u 44 pacjentów (77%) nie stwierdzono postępu choroby Dupuytrena po zastosowaniu tego typu leczenia.31

    Były zgłaszane następujące skutki uboczne: zaczerwienienie lub suchość skóry (76 miejsc), rozległe zaczerwienienie i stan zapalny skóry (12 miejsc) oraz suchość (10 miejsc) lub złuszczanie się skóry (3 miejsca).32
     

Możliwości chirurgiczne

W zależności od wybranej procedury, operacja chirurgiczna może być przeprowadzona w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym oraz może zostać wykonana w gabinecie lekarza lub na oddziale chirurgii jednego dnia. Czasami nie ma potrzeby pozostawania po zabiegu w szpitalu.

  • Fasciotomia

    Jest to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu całej chorej tkanki (nie tylko jej przecięciu).1,20

    Ściągniętą tkankę można usunąć na trzy sposoby​

    • Fasciotomia ograniczona – usunięcie chorej tkanki (ściągniętej) oraz zaszycie i opatrzenie rany.
    • Fasciotomia radykalna – usunięcie całej tkanki łącznej oraz zaszycie i opatrzenie rany.
    • Dermofasciotomia – usunięcie całej tkanki łącznej (wraz ze skórą) oraz zaszycie i opatrzenie rany.
    Badania kliniczne: 

    Na podstawie analizy 48 badań klinicznych stwierdzono, że średnia poprawa kąta zgięcia mieści się w przedziale od 58% do 79%. 4​

    Średni odsetek pacjentów, u których po czterech latach nastąpił nawrót choroby do poprzedniego stanu wynosił 39%. 4

    Średnio u 24% pacjentów wystąpiły skutki uboczne, z których najczęstsze to: tymczasowy zanik funkcji nerwu (22%), ból (20%), uszkodzenie nerwu (8,6%) oraz uszkodzenie tętnic (5,5%). 4​

  • Fasciotomia

    Jest to zabieg chirurgiczny polegający na dokonaniu nacięcia na ręku. Po jego wykonaniu chirurg skalpelem przecina ściągniętą tkankę. Następnie rana zostaje zaszyta i opatrzona. Zabiegi takie zwykle wykonuje się w znieczuleniu miejscowym na oddziale chirurgii jednego dnia lub w gabinecie lekarza i bezpośrednio po zabiegu pacjent może wrócić do domu. 14

    Badania kliniczne: 

    Analiza 48 badań klinicznych wykazała, że średnia poprawa kąta zgięcia mieści się w przedziale od 48% do 88%. 4

    Średni odsetek pacjentów, u których po czterech latach nastąpił nawrót choroby do poprzedniego stanu wynosił 62%. 4

    Średnio 20% pacjentów odczuło skutki uboczne, z których najczęstsze to: komplikacje skórne (9%), tymczasowa utrata funkcji nerwu (3%), ból (2,9%) oraz uszkodzenie nerwu (2,3%). 4

Interwencja chirurgiczna jest zalecana w przypadku pacjentów z upośledzeniem czynności i przykurczem stawów śródręczno-paliczkowych (patrz niżej) pod kątem przynajmniej 30 stopni. 1, 19 Badania wykazały, że chirurgiczne leczenie przykurczu Dupuytrena jest w pełni lub prawie w pełni skuteczne u 75% pacjentów, choć należy też odnotować wysoki współczynnik występowania komplikacji (46%). 21​

Różne metody leczenia mają różną skuteczność i mogą powodować skutki uboczne. Każdy przypadek choroby Dupuytrena należy traktować indywidualnie i powinien on zostać omówiony z lekarzem. Lekarz przedstawi dodatkowe informacje na temat schorzenia i doradzi, jakie leczenie będzie w danym przypadku najskuteczniejsze.

Po zakończeniu leczenia

Nie ma leku na przykurcz Dupuytrena.2 Przykurcz Dupuytrena może nawracać i wówczas wymaga dalszego leczenia. Aktualnie nie ma możliwości przewidzenia, kiedy dokładnie dojdzie do nawrotu przykurczu Dupuytrena, ponieważ zależy to od wielu czynników, w tym osobistej sytuacji pacjenta, stopnia zaawansowania choroby, tego, czy chory już wcześniej był leczony na tę chorobę oraz reakcji organizmu na leczenie.

Jeśli wystąpi nawrót choroby, lekarz przedstawi dodatkowe informacje na temat schorzenia i doradzi, jaka metoda leczenia będzie w danym przypadku najskuteczniejsza.

Zdroje

  1. Townley WA et al. BMJ. 2006;332:397-400
  2. Bayat A and McGrouther DA. Ann R Coll Surg Engl. 2006; 88:3-8
  3. Gudmundsen KG et al. J Clin Epidemiol. 2000;291-296
  4. Crean SM et al. J Hand Surg 2011;36E(5) 396–407
  5. Garcia-Guixé E, Fontaine V, Baxarias J, et al. Estudio antropológico, paleopatológico y radiológico de las momias localizadas en el almacen número 4 de la casa americana (el Asasif, Luxor, Egypt): proyecto monthemhat 2009. Available from: www.hottopos.com/rih20/garciaguixe.pdf Last accessed  04.09.14
  6. Flatt AE. BUMC PROCEEDINGS 2001; 14: 378-84
  7. Thurson A. J Bone Joint Surg 2003;85-B:469-77
  8. Thurston A. Dupuytren's disease or Cooper's contracture?: Kenneth Fitzpatrick Russell Memorial Lecture. ANZJ Surg 2003; 73(7): 529-35 
  9. Wilbrand, S. 2002. Dupuytren's contracture – features and consequences. Ada Universitatis Upsaliensis. Comprehensive Summaries of Uppsala Dissertations from the Faculty of Medicine 1130. 53 pp. Uppsala. ISBN 91-554-5262-0.
  10. Leclerq C(2000): Epidemiology. In Tubiana R, Leclerq C, Hurst LC. Dupuytren´s disease 53-58. Informa healthcare.
  11. Ling RS. J bone Joint Surg Br 1963;45:709-18
  12. Noble J, et al. J Bone Joint Surg 1984; 66: 322-5
  13. Hart MG and Hooper G. Postgrad Med J 2005; 81: 425-428
  14. Arkkila PE, et al. J Reumato. 1997; 24: 153-9
  15. Lund M. Acta Psychiatry Neuro/1941; 16: 465-92
  16. Geoghegan JM, et al. J Hand Surg Br 2004; 29: 423-6
  17. Arafa M, et al. J Hand Surg Br 1992; 17: 221-4
  18. Trojian TH and Chu SM. Am Fam Physician 2007; 76: 86-9
  19. Rayan GM. J Bone Joint Surg 2007; 89: 189-198
  20. Armstrong et al. J Bone Joint Surg [Br] 2000;82-B:90-4.
  21. Dias J, Braybrooke J. J Hand Surg 2006; 31(5): 514-521
  22. Summary of Product Characteristics July 2014
  23. Hurst LC et al. NEJM 2009; 361: 968-79
  24. Gilpin D et al. J Hand Surg. 2010;35A:2027–2038
  25. Diaz et al. Hand Clin. 2014; 33-38
  26. van Rijssen AL and Werker PMN. J Hand Surg Br2006; 31(5):498-501
  27. Foucher G et al. J Hand Surg 2003, 28B (5): 427-431
  28. van Rijssen AL et al. Plast Reconstr Surg 2012; 129(2): 469-477
  29. Badois FJ et al. Rev Rhum Ed Fr. 1993 30; 60(11): 808-13
  30. NICE guidelines. Radiation therapy for early Dupuytren's disease. November 2010
  31. Keilholz L et al. Int J Radiat Onco, Bio, Phys 1996; 36(4): 891-897
  32. Seegenschmiedt MH et al. Int J Radiat Onco, Bio, Phys 2001; 49(3): 785-798
  33. Rayan et al. Hand Clinics. 1999; 15(1):87-96